VPN مخفف Virtual Private Network است و Internet Traffic را از یک tunnel محافظت‌شده با encryption عبور می‌دهد. در حالت عادی، شرکت ارائه‌دهندهٔ اینترنت می‌تواند نام سایت‌هایی را که باز می‌شوند ببیند. با فعال‌شدن VPN، ارتباط ابتدا به server شرکت VPN می‌رود و آن server به‌جای دستگاه با سایت‌ها ارتباط می‌گیرد؛ بنابراین سایت‌ها IP آن را می‌بینند، نه IP واقعی کاربر را.
نکتهٔ اصلی این است که VPN اعتماد را حذف نمی‌کند، بلکه جای آن را تغییر می‌دهد. ارائه‌دهندهٔ اینترنت فقط اتصال به VPN را می‌بیند، اما فعالیت از دید خود شرکت VPN پنهان نمی‌شود. به همین دلیل، شفافیت دربارهٔ نگهداری سوابق مهم‌تر از وعدهٔ ناشناس‌ماندن است.
VPN همچنین هویت حساب کاربری را پنهان نمی‌کند. اگر وارد Google یا Facebook شوی، آن سرویس همچنان می‌داند چه کسی هستی. Cookie و Browser Fingerprinting هم می‌توانند برای شناسایی استفاده شوند. VPN جلوی malware، phishing یا کلاهبرداری را نمی‌گیرد؛ محافظت از مسیر ارتباط به معنی امن‌بودن مقصد نیست.
در این راهنما، Wi-Fi عمومی در کافه، هتل و فرودگاه از کاربردهای اصلی VPN معرفی شده است. سفر، دسترسی به سرویس‌های معمول در خارج از کشور و استفاده از شبکه‌ای که به آن اعتماد وجود ندارد، از موقعیت‌های دیگر هستند. در مقابل، در شبکهٔ خانگی و هنگام استفادهٔ معمول از سایت‌های HTTPS، ارزش افزودهٔ VPN محدود توصیف شده است.
برای انتخاب، راهنما بررسی سیاست روشنِ عدم نگهداری سوابق را پیشنهاد می‌کند؛ ترجیحاً سیاستی که با بررسی مستقل و منتشرشده آزموده شده باشد. مالک مشخص، Protocol مدرن مثل WireGuard یا OpenVPN و Kill Switch نیز جزو معیارها هستند. Kill Switch در صورت قطع tunnel، عبور Internet Traffic را متوقف می‌کند. نسخهٔ رایگان یک شرکت معتبر با مدل درآمدی روشن هم با VPN کاملاً رایگان و مالک نامشخص یکسان نیست.
VPN کاری هدف متفاوتی دارد: اتصال به شبکه و ابزارهای داخلی شرکت. کارفرما معمولاً می‌تواند ارتباط داخل آن را ببیند، پس نباید برای استفادهٔ شخصی از آن انتظار حریم خصوصی داشت. در نهایت، VPN جای رمز عبور قوی و منحصربه‌فرد یا Two-factor Authentication را نمی‌گیرد؛ تنها یکی از لایه‌های محافظت است.
