توکن‌های قابلیت محدود، نوعی مجوز کوتاه‌مدت و هدف‌دار هستند که به صورت قابل لغو طراحی شده‌اند. این توکن‌ها به جای اعطای دسترسی گسترده، فقط برای اقدامات خاصی مانند ارتقاء یک پیاده‌سازی یا انتقال مقدار مشخصی از یک توکن به کاربر خاصی صادر می‌شوند. این توکن‌ها با استفاده از داده‌های تایپ‌شده EIP-712 یا سازگار با ERC-1271 ساخته می‌شوند و به کاهش خطرات ناشی از مجوزهای گسترده و بلندمدت کمک می‌کنند.
این توکن‌ها به دلیل ترکیب مناسب با شبیه‌سازی مستقل و چرخه عمر مجوزهای حساب، هم‌افزایی بالایی دارند. به این معنا که نتایج شبیه‌سازی می‌توانند به این قابلیت‌ها متصل شوند و در چرخه عمر مجوزها، این قابلیت‌ها صادر، استفاده و لغو می‌شوند. کیف‌پول‌ها و دستگاه‌های سخت‌افزاری می‌توانند قبل از ارائه یک تراکنش با ریسک بالا برای امضا، نیاز به یک قابلیت تطبیق‌دهنده داشته باشند.
این استاندارد، قالب و رابطی برای توکن‌های قابلیت محدود و زمان‌دار تعریف می‌کند که در تایید و مجوزدهی امن تراکنش‌ها (STVA) استفاده می‌شوند. این قابلیت‌ها به صورت آفلاین قابل تایید هستند، از لغو پشتیبانی می‌کنند و می‌توانند به نتایج شبیه‌سازی یا هش نیت‌ها متصل شوند. هدف از این استاندارد، کاهش خطرات ناشی از مجوزهای گسترده و کلیدهای مالک/ماژول است که می‌تواند منجر به زیان‌های بزرگ شود.
توکن‌های قابلیت محدود شامل فیلدهای اصلی مانند صادرکننده، موضوع، دامنه، تاریخ اعتبار، نمک یا nonce و هش نتیجه شبیه‌سازی هستند. این توکن‌ها توسط هر مرجع معتبری مانند EOA، Multisig یا حساب هوشمند امضا می‌شوند و در هنگام مصرف، امضا، انقضا و تطابق دامنه با تراکنش پیشنهادی بررسی می‌شود.
