ارتقاء نسخه جزئی PostgreSQL، مانند ارتقاء از 15.13 به 15.19، تنها شامل جایگزینی باینری‌ها است و دایرکتوری داده‌ها بدون تغییر باقی می‌ماند. این بدان معناست که نیازی به pg_upgrade، dump و restore یا ایجاد کلاستر جدید نیست. اجرای دستور ارتقاء تنها چند ثانیه طول می‌کشد، اما خطر واقعی در نداشتن برنامه‌ای تست شده برای زمانی است که سرور به درستی باز نمی‌گردد.
قبل از ارتقاء، باید تمام یادداشت‌های نسخه‌های بین نسخه فعلی و هدف را مطالعه کنی، یک نسخه پشتیبان تهیه و بررسی کنی، RPMهای در حال اجرا را ذخیره کنی، قفل‌های نسخه را بررسی کنی و یک خط مبنا ثبت کنی. همچنین باید ارتقاء و بازگشت را در محیطی شبیه به تولید، سپس در تست و در نهایت در تولید تمرین کنی.
در آگوست 2026، PostgreSQL Global Development Group به‌روزرسانی‌هایی برای تمام نسخه‌های پشتیبانی شده منتشر کرد که شامل رفع مشکلات امنیتی و تعداد زیادی از bugها بود. این زمان مناسبی برای برنامه‌ریزی ارتقاء جزئی است. ارتقاء خود به خود ساده است، اما خطر واقعی در ندانستن چگونگی واکنش در صورت عدم بازگشت سرور به حالت مورد انتظار است.
برای ارتقاء، ابتدا باید نسخه‌های پشتیبان را تهیه و بررسی کنی. سپس بسته‌های در حال اجرا را ذخیره کنی و مطمئن شوی که هیچ چیزی قفل نشده است. در نهایت، باید یک خط مبنا ثبت کنی و دو پنجره لاگ باز کنی تا وضعیت سیستم و لاگ‌های PostgreSQL را مشاهده کنی. در صورت استفاده از replicaها، ابتدا باید standbyها را ارتقاء دهی و در نهایت primary را.
پس از آماده‌سازی، ارتقاء با اجرای دستور dnf update انجام می‌شود. این فرآیند نیاز به یک بازه زمانی نگهداری دارد، زیرا اتصال‌ها به طور موقت قطع می‌شوند. پس از ارتقاء، باید وضعیت سرور را بررسی کنی و مطمئن شوی که به درستی کار می‌کند.
