بسیاری از تیم‌ها داشبوردی برای پشتیبان‌گیری دارند که اغلب اوقات سبز است. این نشان می‌دهد که فرآیند پشتیبان‌گیری بدون خطا انجام شده است. اما زمانی که نیاز به بازیابی داده‌ها پیش می‌آید، اغلب مشخص می‌شود که هیچ‌کس نمی‌داند چقدر طول می‌کشد تا database بازیابی شود. این شکاف بین داشتن پشتیبان و توانایی بازیابی، یکی از مشکلات جدی در محیط‌های تولیدی PostgreSQL است که کمتر کسی به آن توجه می‌کند.
یک مثال واقعی از این مشکل زمانی است که یک ویژگی جدید در ساعت 09:38 پیاده‌سازی می‌شود و یک ستون حاوی داده‌های زنده حذف می‌شود. پس از دریافت گزارش‌های نقص، تیم تصمیم می‌گیرد به نقطه قبل از تغییرات بازگردد. اما متوجه می‌شوند که هیچ میزبان بازیابی وجود ندارد و باید آن را بسازند. پس از تلاش‌های ناموفق، نهایتاً به نسخه‌ای شش روز قدیمی‌تر بازمی‌گردند و دو روز صرف بازیابی دستی داده‌ها می‌شود.
پشتیبان‌گیری موفق تنها به معنای شروع و پایان فرآیند بدون خطا است و هیچ تضمینی برای بازیابی داده‌ها نمی‌دهد. مشکلاتی مانند زنجیره WAL شکسته، فساد داده‌ها، یا نبود منابع مناسب برای بازیابی می‌تواند باعث شکست در بازیابی شود.
برای اطمینان از کارایی پشتیبان‌گیری، باید بازیابی را به طور منظم آزمایش کرد و مطمئن شد که تمامی اجزای مورد نیاز برای بازیابی در دسترس هستند. همچنین، باید زنجیره آرشیو و پنجره نگهداری داده‌ها را به دقت نظارت کرد.
برای جزئیات بیشتر به منبع اصلی مراجعه کنید.
